Miejsce zgrupowania społeczności żydowskiej po przesiedleniu do getta łódzkiego oraz przed wysiedleniami do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem (vide).

W okresie przesiedleń do getta łódzkiego doprowadzano ewakuowanych pod eskortą policji i urzędników Wydziału Mieszkaniowego (vide) do punktów zbornych znajdujących się w szkołach przy ulicach B. Limanowskiego 25, Rybnej 15, Jakuba 10, Franciszkańskiej 13 i Młynarskiej 2. W każdym z nich podawano posiłek składający się z pieczywa i kawy (czasami obiad). Funkcjonowało w nich również pogotowie lekarskie, udzielające doraźnej pomocy na miejscu. W punktach zbornych oczekiwano na przydział mieszkań.

Po zamknięciu getta łódzkiego przez cały okres jego funkcjonowania Centralne Więzienie (vide) było punktem zbornym osób wysyłanych do pracy przymusowej poza gettem (vide).

Na początku akcji wysiedleńczej w 1942 r. (vide Deportacje I 1942) punktem zbornym był budynek przy ul. Szklanej 7, w sąsiedztwie Centralnego Więzienia. Został on uruchomiony 13 stycznia. Jego lokalizację określono w nakazie deportacyjnym (vide). Odbywały się tam bez przerwy (od 9 rano do 9 wieczorem) formalności rejestracyjne, wykonywane przez urzędników z innych wydziałów oraz nauczycieli. Przy spisywaniu danych osobowych w punkcie zbornym odbierano od wysiedlanych karty chlebowe i żywnościowe. Przyjmowano tam również zaświadczenia o stanie zdrowia osób chorych pozostawionych w domu, które były potem umieszczane przez Wydział Zdrowia (vide) w szpitalach. W punkcie zbornym istniała możliwość wymiany pieniędzy gettowych na niemieckie marki.
Po rejestracji wysiedlanych grupowano w trzech punktach: przy ul. Czarnieckiego 6, na Marysinie (vide Marysin), w szkole przy ul. Młynarskiej 25 (budynek byłej szkoły). W okresie skoszarowania, trwającym od dwóch do trzech dni, byli utrzymywani przez Gminę w zakresie wyżywienia oraz odzieży.

W maju 1942 r. (vide Deportacje Żydów z Rzeszy i Protektoratu) pojawiły się kolejne punkty zborne: gmach szkolny przy ul. Jonszera na Marysinie i pięć domów przy ul. Okopowej. Wysiedlani otrzymywali tam wyżywienie na drogę w postaci bochenka chleba. Następnego dnia rano pod asystą Służby Porządkowej (vide) transportowano ich na stację Radegast (vide).

Punktem zbornym dla wysiedlanych Żydów z Europy Zachodniej odznaczonych Krzyżem Żelaznym I lub II klasy był Wydział dla Wsiedlonych (vide), skąd przeprowadzano ich na Bałucki Rynek (vide), gdzie sprawdzano ich dokumenty.
W maju 1942 r. w punktach zbornych działały miejsca sprzedaży papierosów po niższej cenie wyłącznie dla deportowanych bez ograniczenia ich liczby.

W czasie wielkiej szpery (vide) dla lewej strony getta punktem zbornym był szpital przy ul. Drewnowskiej 75, dla prawej szpital przy ul. Łagiewnickiej 34/36 (vide). Wprawdzie przebywały w nim osoby oddelegowane z Komisji Wysiedleńczej (vide) i Wydziału Ewidencji Ludności (vide), ale nie zdążyły sporządzić spisów przywożonych tam ludzi, wobec natychmiastowego ich wywożenia samochodami z punktu zbornego.

W okresie wsiedlania do getta Żydów z małych miast w punktach zbornych Biuro Meldunkowe (vide) Wydziałów Ewidencji przeprowadzał spis i zaopatrywał przyjezdnych w karty obiadowe i kawę w oczekiwaniu na przydzielenie mieszkania.
W czerwcu 1944 r. (vide Likwidacja getta VI–VII 1944) zorganizowane zostały punkty zborne w byłym Domu Kultury (vide) – jako podległy Centralnemu Więzieniu, ze względu na brak miejsca we wspomnianym – oraz przy ul. Zgierskiej 26.
W okresie akcji likwidacyjnej getta łódzkiego w sierpniu 1944 r. (vide Likwidacja getta VIII 1944) punktem zbornym były baraki stacji kolejowej Radegast.

W ramach Wydziału Zdrowia istniał punkt zborny dla bezdomnych przy szpitalu na ul. Dworskiej (vide).