30 kwietnia 1940 r. Rumkowski zwołał w lokalu Gminy przy pl. Kościelnym 4 zebranie najbliższych współpracowników. Wzięli w nim udział m.in. członkowie Rady Starszych: Mosze Zażujer, Leon Szykier, Dawid Helman, Dawid Warszawski, Pinkus Gerszowski, Henryk Neftalin, Stanisław Jakobson, Maurycy Goldblum, Ruben Kenigsberg, Uszer Białodworski, Wolf Zbar i Beniamin Perlsztajn, a także Zygmunt Rajngold, Salomon Ser i Herbert Grawe. 

Przełożony Starszeństwa Żydów przedstawił na spotkaniu swój plan organizacji getta i jego gospodarki. W wygłoszonym na posiedzeniu przemówieniu mówił: „Musimy wykorzystać [nasze] możliwości pracy po to, żeby możliwie największej liczbie ludności zapewnić warunki bytowe. Nie powinniśmy się łudzić i kalkulować na szybki koniec wojny, przeciwnie, musimy czynić wszystko, by możliwie wielu Żydów włączyć do pracy. Do realizacji tego planu musimy wprowadzić, choćby w miniaturowych rozmiarach, cały szereg nowych urzędów i form rządów, tak jak w każdym państwie. Nie śmiejcie się z określenia, ale zaczniemy od stworzenia ministerstw, a mianowicie tych najważniejszych: pracy, zdrowia, aprowizacji, finansów i gospodarki. Co tyczy się następnych, życie nam pokaże w kolejnych dniach, jakie urzędy będą niezbędne. Mamy własną policję, własną administrację i pocztę, będziemy mieć własną walutę”1. 

Na zebraniu Rumkowski obsadził najważniejsze komórki administracji getta, wprowadzając przy tym zasadę, że obok kierownika do każdej instytucji wyznaczał spośród członków Rady Starszych bądź samego siebie osobę patrona, który miał prawo głosu w sprawach decydujących dla danego wydziału. W gestii Rumkowskiego pozostała „kontrola nad sprawami wewnętrznymi i «zagranicznymi»” getta.