Zgodnie z zarządzeniem prezydenta rejencji łódzkiej Friedricha Uebelhoera z 11 grudnia 1939 r., wszyscy Żydzi mieli obowiązek nosić na prawej piersi i prawej łopatce wierzchniego ubrania znak rozpoznawczy – żółtą gwiazdę Dawida, na- zywaną " łatą". Od 1941 r., gdy w wyniku przesiedleń do getta łódzkiego trafili Żydzi z gett prowincjonalnych Kraju Warty, okazało się, że niektóre wzory stosowanych znaków rozpoznawczych odbiegają od tych używanych w Łodzi. Szczególnie zauważalne stało się to po deportacji do getta Żydów z Rzeszy i Protektoratu na przełomie października i listopada 1941 r. Przesiedleńcy z Zachodu mieli obowiązek posiadania znaku rozpoznawczego zgodnie z zarządzeniem szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy Reinharda Heydricha z 1 września 1941 r., w którym nakazano Żydom w wieku powyżej 6 lat noszenie na lewej piersi żółtych gwiazd Dawida na czarnym  tle z centralnie umieszczonym napisem „Jude”. Jak wspominano w Kronice, przybysze, m.in. z powodu innego rodzaju oznakowania, byli przedmiotem powszechnego zainteresowania.

Gwiazdy te stały się w łódzkim getcie symbolem wyższego statusu społecznego. W pewnym momencie zapanowała swoista moda na noszenie gwiazd zgodnie z zachodnioeuropejskim wzorcem dostosowanym do lokalnych wymogów. Jedną z osób noszących w ten sposób znak rozpoznawczy była Helena Rumkowska, co uwidoczniono na kilku fotografiach.