Zamiar otworzenia Domu dla Samotnych Robotników (niem. Heim für alleinstehende Arbeiter) został upubliczniony przez Mordechaja Chaima Rumkowskiego 22 września 1943 r. Osoby samotne, mające kłopoty z prowadzeniem własnego domu, czy to z powodu ubóstwa czy braku doświadczenia, miały możliwość dołączenia do wspólnot mieszkaniowych. Chętni byli proszeni o dostarczenie podstawowych danych (imię i nazwisko, datę urodzenia, adres i stopień pokrewieństwa współmieszkańców, miejsce pracy, zawód wykonywany przed wojną oraz przedwojenny adres), do kierowników swoich resortów (vide), którzy dostarczali je do Sekretariatu Prezydialnego (vide). Przed wspólnym zamieszkaniem byli badani przez lekarzy. Pierwsze wspólne gospodarstwo zostało założone w pomieszczeniach zamkniętego już wówczas Domu Wypoczynkowego (vide) przy ul. Okopowej 110. Jego organizacją zajęła się dotychczasowa kierowniczka tego Referatu Urlopowego (vide) Czesława Tatarka (vide). Udział administracji żydowskiej w prowadzeniu Domu Samotnego Robotnika ograniczył się do skierowania wykwalifikowanych osób do pracy w kuchni. Mieszkańcy mieli przekazywać im racje żywnościowe lub umawiać się na zbiorowe odbieranie przydziałów i dostarczanie do kuchni w celu przygotowania wspólnych posiłków. Gmina miała również dostarczyć łóżka i pościel. W gestii wspólnoty leżało opracowania zasad wspólnoty, w tym dyżurnego sprzątania. Pierwsza grupa robotników została zakwaterowana w grudniu 1943 r. Do Domu Samotnego Robotnika zostali skierowani w marcu 1944 r. głuchoniemy Seweryn Moszkowski (mieszkał jako Polak w mieście, był ochrzczony) oraz mieszkająca w Bełchatowie (vide) na fałszywych papierach Perla Rychlewska.