Dodatek w wysokości 2 kg chleba tygodniowo przydzielany był osobom wysyłanym od stycznia 1943 r. na 8 tygodni do pracy w piekarni, co traktowano jako formę nagrody i odpoczynku.
Pule dodatkowych talonów żywnościowych rozdawane były przez Rumkowskiego oraz wyższych urzędników między kierownikami resortów bądź osobami, które należało nagrodzić za zasługi (był to sposób zdobywania popleczników).
Do zmiany w systemie dystrybucji żywności doszło w listopadzie 1943 r., kiedy to niemiecki Zarząd Getta (vide) przejął rozdział żywności. Odebrano to jako wtrącenie się w wewnętrzne sprawy getta (vide „Iwan dmie w róg”). Na polecenie Hansa Biebowa (vide) wstrzymano wydawanie talonów oraz posiłków wzmacniających (vide). Ludności getta przysługiwały jedynie racje żywnościowe i zupy resortowe. Wprowadzono system dodatkowych przydziałów dla trzech kategorii robotników: pracujących długo (vide Długo Pracujący Robotnik), ciężko (vide Ciężko Pracujący Robotnik), oraz nocą. Do administrowania nowym systemem został powołany Wydział Kart Dodatkowych z siedzibą przy ul. Łagiewnickiej 25. Osoby, którym przysługiwały dodatkowe przydziały, zostały zaopatrzone w karty dodatkowe dodatkowe tzw. Zusatz-Karte.