Jedno z podstawowych warzyw dostępnych w getcie w ramach racji żywnościowej. Należy do rodziny szarłatowatych. Najczęściej wydawane zepsute („zgnite i śmierdzące”) lub zmarznięte (wedle relacji po rozmrożeniu – sama woda).

Jeden z najważniejszych składników tzw. czerwonej, narodowej zupy, „narodowej potrawy”, jaką była zupa. Przyrządzano po połączeniu z dynią konfiturę dyniowo-buraczaną z odrobiną cukru.

Wydawane też w formie konserwowej (vide buraki konserwowe). Inne dostępne formy to botwinka (młody czerwony burak), młody burak ćwikłowy, majowy burak, liście buraka czy obierki.

W  Kronice wielokrotnie podkreślano wysoką zawartość witaminy C w burakach przydzielanych w sezonie. W okresie istnienia działek dzierżawcy mogli uzyskać od Wydziału Gospodarczego rozsady lub nasiona buraków.

„Głodny żołądek nie wybrzydza, pragnie tylko być napełniony. Nie żąda pięknych pełnowartościowych produktów. Jemu wystarczą późne płody, nawet jeśli są bardzo skąpe. Nawet kilka liści buraków może przedłużyć życie o kilka godzin”1.