Brakom ilościowym w odżywianiu się ludności getta towarzyszą braki jakościowe, m.in. niewystarczające ilości witamin, powodując nagminne awitaminozy (Awitaminoza). W 1940 r. występuje najczęściej szkorbut1 (pociągając za sobą kilka zgonów), który ustępuje od lata 1941 r. pierwsze miejsce pelagrze (vide). Zimą 1942/1943 pojawia się jako popularna bardzo dolegliwość osteomalacja2 (vide Vigantol), obok której występuje tetania3; krzywica w tym czasie jest bardzo rzadką chorobą a w getcie. Do często spotykanych awitaminoz u dzieci należy xerophtalmia4. Prawdopodobnie liczne poronienia, krwotoki, schorzenia wątroby i nerek (kamice), owrzodzenia należy przypisać przynajmniej w części brakowi odpowiednich witamin. Latem 1942 r. zanotowano 55 b zgonów z powodu awitaminozy.