Urodził się 30 listopada 1892 w Łodzi. Z zawodu był nauczycielem. W 1910 r. pracował w żydowskiej szkole elementarnej w Łasku, następnie w Łodzi. Członek komitetu redakcyjnego dwutygodnika „Nasze Dzieci w Domu i Szkole” (1931-1932), sekretarz Zrzeszenia Nauczycielstwa Szkół Powszechnych Rzeczypospolitej Polskiej – Ogniska w Łodzi.

W 1916 r. poślubił Bertę Kupfer (1895-1944), z którą miał dwóch synów: Salomona (ur. 1917) i Aleksandra (1920-1997). Przed wojną mieszkali przy ul. Magistrackiej (ob. Kamińskiego), w getcie przy ul. Dworskiej 14 w Domu dla Nauczycieli, (vide) następnie przy Młynarskiej 25 i Gnieźnieńskiej 26.

Tabaksblat był obok Mojżesza Karo (vide) i Salomona Lwa (vide) organizatorem szkolnictwa w getcie, oraz kierownikiem Wydziału Szkolnego (vide) oraz Komisji Przewarstwowień odpowiadającej za kierowanie do pracy nastolatków do 17 roku życia.

Po wojnie wrócił do Łodzi. Od listopada 1946 r. do lutego 1947 r. przebywał w Szwecji. Do lipca 1954 r. pracował w Technikum Statystycznym. W 1956 r. rozpoczął starania o wyjazd do Izraela, gdzie mieszkała jego siostra i starszy syn. Zgodę na wyjazd uzyskał wiosną 1957 r. Na wyjazd wyraziła zgodę jego druga żona Felicja. Najprawdopodobniej wyjechał razem z synem Aleksandrem Tarskim, uznanym już wówczas dyrygentem opery warszawskiej. Zmarł w Tel Awiwie 19 stycznia 1959 r. Był bratem Izraela Tabaksblata (1891-1950), autora wydanej w Buenos Aires w 1946 r. książki Churbn Lodz.

Opracował „Dzieje szkolnictwa żydowskiego pod okupacją niemiecką”, w których zamieścił spis nauczycieli żydowskich z krótką informację o ich losach.