Getto w Sieradzu (niem. Schieratz) powstało w marcu 1940 r., w obrębie ulic Wodnej, Granicznej, Żydowskiej, Szewskiej i Sukienniczej. Nie było ogrodzone, jedynie strzeżone przez posterunki policji żydowskiej i niemieckiej, ustawione u wylotów ulic. W lipcu 1941 r. zarządzono ściślejszą izolację getta poprzez zabranie zaświadczeń uprawniających do opuszczania getta i samodzielnego poruszania się po mieście. Od tego momentu Żydzi mogli wychodzić poza obszar zamknięty wyłącznie w zwartych oddziałach, pod strażą do pracy.

Za organizację getta odpowiadali kolejni burmistrzowie: Albert Dressler, Erich Garnies i Hans Trieschmann. Kontrolę sprawowały miejscowe placówki Gestapo i Schupo. Wzorem innych gett utworzono żydowską administrację.
Początkowo więźniowie getta pracowali w różnych warsztatach rzemieślniczych, co ograniczono na rzecz wykorzystywania ich do sprzątania ulic i miejsc użyteczności publicznej. Trudne warunki mieszkaniowe, zły stan sanitarny, skromne przydziały żywności sprzyjały rozwojowi chorób i wysokiej śmiertelności.

W getcie przebywało średnio około 2500 osób. W 1941 r. około 1000 sieradzkich Żydów przeniesiono do getta w Zduńskiej Woli (vide). Podobnie jak z innych miejscowości mężczyźni byli wywożeni do obozów pracy przymusowej w Wielkopolsce (1418 osób). Wiosną 1942 r. w getcie pozostawało wciąż około 1300 osób.

Niemcy zlikwidowali getto 24–28 sierpnia 1942 r. Wszystkim rozkazano zebrać się na terenie szkoły, a następnie udać się do pobliskiego klasztoru Sióstr Urszulanek. Podczas marszu zamordowano kilkanaście osób, które zostały pochowane na cmentarzu sieradzkim. Na miejscu stłoczono blisko 900 osób, bez wody i jedzenia. Tego samego dnia wybrano grupę 184 osób, głównie rzemieślników i kobiet, którą pociągiem wywieziono do Łodzi (vide getto łódzkie). Pozostali byli stopniowo wywożeni samochodami do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem (vide).