Kiedy jesienią 1940 r. było coraz mniej materiałów opałowych, kilka komitetów domowych (vide [Hauskomitee]) wpadło na pomysł utworzenia wspólnych kuchni, aby zapewnić mieszkańcom domu ciepły napój. Sprzedawali litr kawy po 5 fenigów.

Po rozwiązaniu tych komitetów gotowanie kawy przejęły osoby prywatne. Koszt litra kawy zależał od cen drewna i węgla.

Później gmina utworzyła kuchnie gazowe, w których o określonych porach dnia wydawano kawę i gorącą wodę w stałej cenie 10 fenigów za litr.

Organizacją kuchni kawowych zajmował się Wydział Kuchen (B. Praszkier).