Historyczka sztuki, rzeźbiarka. Urodzona 29 maja 1897 r., córka przemysłowca Samuela (Zajnwela) i Bronisławy (Brandli) z domu Hirszberg, siostra Aliny – przyrodniczki. W latach 1907–1915 uczyła się w Szkole Żeńskiej Towarzystwa im. Elizy Orzeszkowej w Łodzi. Od 1918 do 1923 r. studiowała historię sztuki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1928 r. dopuszczona do egzaminów doktorskich na podstawie pracy pt. „Krakowskie płyty brązowe wykonane przez Piotra Vichtera”, ocenionej przez profesorów Juliana Pagaczewskiego i Wojsława Molè. W latach 30. zajęła się rzeźbą. W styczniu 1932 r. na wystawie Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Instytucie Propagandy Sztuki w Łodzi wystawiła gipsową Głowę chłopca. Przed 1939 r. mieszkała przy ul. Andrzeja (ob. Andrzeja Strugai) 7. Po wybuchu II wojny światowej zamknięta w łódzkim getcie. Do jesieni 1941 r. zatrudniona przez Wydział Szkolny w Gimnazjum Przemysłowym (Kunstgewerbegymnasium) przekształconym w sekcję dokształcającą. Do 30 grudnia 1941 r. zameldowana razem z matką i siostrą przy Urzędniczej 11/6, od stycznia 1942 r. przy ul. B. Limanowskiego 28/30a. Dalsze losy nieznane.