Przyrodniczka. Urodzona 26 marca 1899 r., córka przemysłowca Samuela (Zainwela) Herszlika i Bronisławy (Brandli) z domu Hirszberg, siostra Felicji – historyczki sztuki i rzeźbiarki. W latach 1907–1916 uczyła się w Szkole Żeńskiej Towarzystwa im. Elizy Orzeszkowej w Łodzi. Od 1918 do 1923 r. studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W roku akademickim 1922/23 prowadziła badania w pracowni botanicznej kierowanej przez prof. Kazimierza Roupperta. W 1925 r. w „Bulletin de l’Académie Polonaise des Sciences et des Lettres (Extrait du) classe des Sciences Mathématiques et Naturelles”, série B: „Sciences Naturelles” ukazał się jej artykuł Les vacuoles à tanoides de certaines variétés du haricot (Phaseolus Vulgaris). W tym samym roku została dopuszczona do egzaminów doktorskich na podstawie pracy pt. „Wodniczki garbnikowe niektórych odmian fasoli (Phaseolus Vulgaris)” ocenionej przez profesorów Roupperta i Władysława Szafera. Po powrocie do Łodzi zaangażowała się w działania na rzecz Towarzystwa Przyrodniczego im. Stanisława Staszica, w którym pełniła funkcję członkini zarządu i sekretarki do kwietnia 1939 r. Należała do komitetu redakcyjnego „Czasopisma Przyrodniczego Ilustrowanego”. Aktywna przy organizacji wystaw i odczytów w łódzkim Muzeum Przyrodniczym.

Przed 1939 r. mieszkała przy ul. Andrzeja 7 (obecnie Andrzeja Struga). Po wybuchu II wojny światowej zamknięta w łódzkim getcie. Od lipca 1941 r. zatrudniona przez Wydział Szkolny (vide) w Gimnazjum. Zameldowana razem z matką i siostrą przy ul. Urzędniczej 11/6, od stycznia 1942 r. przy ul. Limanowskiego 28/30a. Dalsze losy nieznane.