Prawdopodobnie było to przezwisko lub postać fikcyjna – w dokumentacji getta nie udało się odnaleźć osoby noszącej takie imię i nazwisko. Postać o nazwisku Englard wspominał Józef Zelkowicz w jednym z opowiadań. Miała ona symbolizować błyskawiczne kariery, jakie robiły w getcie osoby niezbyt majętne i nieznane szerzej przed wojną: „Englard również przed wojną był «Nikim» i dopiero w getcie stał się szefem składów warzywnych (vide). Tenże Englard, któremu, jak mawia getto, gorzej powodziło się przed wojną niż w «najdroższym getuniu» – jemu getto nie zapomni razów i szturchańców, których on i jego sługusy nie szczędzą ludności getta. Jemu życzy getto zupełnie na poważnie, by zszedł do ogólnego poziomu i: «Englard niech obiera selery»”1.

W dokumentacji pracowniczej placów warzywnych na żadnym stanowisku nie widnieje osoba o nazwisku Englard. Wśród osób piastujących  funkcje w żydowskiej administracji getta pojawia się Aron Józef Englard (1881–1944), członek Komisji Szacunkowej w Banku Skupu.