Właściwie Dorota Wassercug (Dora Wassercużanka). Urodziła się 3 października 1899 r. w Łodzi jako córka Feliksa i Reginy z Weinbergów. W 1919 r. ukończyła żeńskie gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej w Łodzi i w tym samym roku złożyła dokumenty na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, na który nie została przyjęta ze względu na numerus clausus. Rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficznym UW, a w 1921 r. przeniosła się na kierunek lekarski. Prawdopodobnie nie podjęła jednak studiów lekarskich i do 1924 r. pozostała na Wydziale Filozoficznym, lecz studiów prawdopodobnie nie ukończyła. Od lat 30. pracowała w gazecie „Głos Poranny”, której redaktorem naczelnym był jej starszy brat Gustaw. Pisała artykuły o modzie i tematyce kobiecej. W 1934 r. opublikowała cykl artykułów stanowiących pokłosie podróży po Palestynie. Była redaktorką dodatku „Mój głosik” i autorką zamieszczanych tam tekstów dla dzieci. Prowadziła stałą rubrykę „Odpowiedzi cioci Marysi”, cieszącą się wśród najmłodszych czytelników dużym zainteresowaniem. Redakcja organizowała też spotkania najmłodszych z „ciocią Marysią”. W 1936 r. została wybrana do zarządu Syndykatu Dziennikarzy Łódzkich.
 
Po wybuchu wojny zamieszkała z matką Rywką (ur. 1879) w getcie przy ul. Brzezińskiej 20 m. 7. Została zatrudniona w Wydziale Szkolnym (vide) i pracowała najpierw w przedszkolu, a następnie jako kierowniczka szkoły nr 19a. W przeprowadzanej wśród nauczycieli ankiecie o znajomości jidysz podała informację, że nie mówi i nie pisze w tym języku. Eliasz Tabaksblat (vide) podał, że w Wydziale Szkolnym była odpowiedzialna za dział obowiązku szkolnego. Od sierpnia 1942 r. pracowała w biurze III Rewiru Służby Porządkowej (vide) przy Bałuckim Rynku (vide), a 1943 r. jej nazwisko znajduje się na liście zatrudnionych w Komisji Opieki nad Młodocianymi (vide). Według Tabaksblata w sierpniu 1944 r. została wywieziona do Auschwitz-Birkenau.