Wydział powstał 24 września 1940 r., w związku z reorganizacją form opieki społecznej, spowodowanej demonstracjami głodowymi. Korzystając z kredytu uzyskanego od władz niemieckich kredytu 2 mln marek, Wydział rozpoczął akcję zasiłkową, wypłacając zasiłki w wysokości 7 mk na bezrobotnego, 6 mk na dziecko do 14 lat, 10-20 mk dla osób starszych. O przyznaniu zasiłku decydowała komisja zasiłkowa, będąca reprezentacją głównych grup społecznych getta.
W okresie pierwszego miesiąca działalności Wydział udzielił zasiłków dla 124,8 tys. osób.

Przyznany zasiłek doręczany był za pośrednictwem Wydziału Pocztowego, który pobierał z Kasy odpowiednie sumy na postawie raportów pocztowych. Liczba ta spadała w miarę uzyskiwania zatrudnienia przez mieszkańców getta; jednocześnie wzrastały nominalne wartości zasiłków, choć nie wyrównywały równoległej inflacji. Wraz ze wzrostem zatrudnienia w getcie, rola Wydziału malała i utracił on samodzielność. W połowie 1942 r. stał się częścią Wydziału Opieki Społecznej.