W getcie znajdowały się dwa wydziały czapkarsko-kapelusznicze: przy ul. Brzezińskiej 43, z kierownikiem Grinbergiem na czele (produkcja kapeluszy męskich i dla armii), oraz przy Zgierskiej 9, 11, 13, 15 (produkcja kapeluszy kobiecych, broszek, sztucznych kwiatów), którego kierownikami byli Dawid Nachsztern i  Abram Czamański.

Maszyny do wyrobu kapeluszy sprowadzano z zagranicy, pierwszą prasę w getcie w początkach maja 1941 r. wykonano w fabryce metalurgicznej. Formy do kapeluszy przygotowywano w zakładzie stolarskim w getcie.

W maju 1942 r. uruchomiono dział firankowy (ul. Zgierska 15) do realizacji zamówień gettowych. W ramach fabryki funkcjonowała wytwórnia artystycznych broszek ze skórzanych odpadków. Wobec przekierowania dostaw słomy do wytwórni obuwia słomianego pletnię funkcjonującą w ramach resortu przekształcono w wytwórnię pasków szamotowych. W innym dziale wykonywano kwiaty i dziecinne kapelusiki.

Robotników przenoszono z resortu do innych fabryk, które otrzymywały większe zamówienia. W maju 1942 r. 47 pracownic w specjalnie do tego stworzonym oddziale przy Bałuckim Rynku 1/3 realizowała duże zamówienie na milion różnego rodzaju puszków do pudru. Inicjatorem tego produktu był mieszkający w getcie specjalista od fabrykacji puszków. Do produkcji używano bezwartościowych odpadków dostępnych w getcie. Przeszkodą w produkcji był brak kleju oraz odpowiednich maszyn. Następnie umieszczono tam dział rzemiosła artystycznego, który jesienią 1942 r. przeniesiono na ul. Zgierską 11.

W 1942 r. fabryka zatrudniała 140 robotników, w tym 40% fachowców oraz 80 dzieci.

Od sierpnia 1942 r. do października 1943 r. Wydział Kapeluszniczy (dysponujący 600 pracownikami) zajął się wyrabianiem splotów do obuwia słomianego dla Wydziału Obuwia Słomianego (vide).