Sprzedaż towarów niezwiązana z posiadaniem kartek żywnościowych (na artykuły spożywcze, chleb, warzywa).


Od chwili wydania tych kartek wszystkie środki spożywcze wydawane były w sklepach i na placach (sklepy kolonialne, mięsne, nabiałowe, warzywne) w ramach oficjalnych przydziałów. Tylko czasowo sklepy miały prawo wydawania bez jakichkolwiek kartek pewne ilości towarów (zwykle tylko do 5 kg na osobę). Aż do lata 1943 r. chodziło przeważnie o warzywa takie jak szpinak, czerwone buraczki etc. Później sklepy kolonialne mogły sprzedawać swym konsumentom bez odcinka karty żywnościowej sodę do prania i mieszankę kawową. Wolna sprzedaż warzyw trwała krótko, ponieważ przez cały czas istnienia getta dostawy nie przekraczały ustalonej ilości. Ceny warzyw w wolnym handlu były też o wiele wyższe od cen racjonowanych warzyw, jednak o wiele niższe niż ceny na czarnym rynku. 22 lutego 1944 r. Przełożony Starszeństwa zabronił wolnego handlu mieszanką kawową w sklepach. Miało to na celu uniemożliwienie ukrywającym się robotnikom dostępu do produktu stanowiącego ich pożywienie. Chciano ich w ten sposób wypędzić z kryjówek.