Nadzór policyjny nad gettem łódzkim sprawowała komenda Policji Ochronnej (Schutzpolizei) kierowana przez Waltera Keucka, a następnie Richarda Dresslera. Cały obszar getta podlegał VI Rewirowi policji, którego siedziba mieściła się przy ul. Limanowskiego 1 w budynku współdzielonym z Gestapo. Funkcję dowódcy rewiru pełnił porucznik Schultz.

W celu zapewnienia kontroli wokół granic getta na stałe rozmieszczono w kilkudziesięciu wartowniach 66 funkcjonariuszy, których od zmierzchu do świtu wspomagała dodatkowa 10-osobowa załoga. Policjantów z VI Rewiru przy wykonywaniu zadań wartowniczych wspierały dodatkowe siły: od 28 listopada 1940 do 31 marca 1941 r. policjaci ze 101. Batalionu Policji z Hamburga, Batalionu Policji Pomocniczej liczącego 240 funkcjonariuszy oraz w razie potrzeby członkowie Totenkopfverbände SS. Dodatkowe wsparcie zapewniali oficerowie z graniczących z gettem rewirów policyjnych: II, III, IV, V, VIII, XXIV. 7 kwietnia 1941 r. 101. Batalion Policji został odwołany do Hamburga, a jego miejsce zajął Policyjny Batalion Rezerwowy-Getto w sile 5 kompanii liczących w sumie 400–600 funkcjonariuszy. Kompanie stacjonowały w wartowniach rozmieszczonych wokół getta: na ul. Drewnowskiej przy Oficerskiej, Franciszkańskiej przy Smugowej, Przemysłowej, Inflanckiej przy Jagiellońskiej oraz Rymarskiej.

Na komisariat kierowano całą korespondencję z administracją żydowską oraz niemieckim Zarządem Getta (vide) dotyczącą granic getta, w tym raporty z użycia broni wobec osób zbliżających się do granic getta, a także wydawania przepustek umożliwiających wstęp na Bałucki Rynek (vide Bałucki Rynek) i na teren getta. Wszelkie pojazdy poruszające się po getcie musiały posiadać ostemplowane przez Schutzpolizei tablice rejestracyjne, a pojazdy wjeżdżające do getta z zewnątrz musiały otrzymać pozwolenie wjazdu.