Racjonowanie żywności wprowadzano stopniowo (do grudnia 1940 r. chleb był w wolnej sprzedaży). Na początku 1941 r. wytworzył się system przydziału żywności, dostarczanej mieszkańcom getta. Normy wyżywienia ustalone zostały dekretem namiestnika Kraju Warty Artura Greisera z 9 lipca 1941 r. i wynosiły dla pracujących Żydów tyle, ile przysługiwało niepracującym Polakom, a Żydom niepracującym tyle, ile więźniom karnym. Szczupłość dostaw żywności do getta sprawiała, że przydziały żywności były z reguły poniżej tych norm.

Obwieszczenia o wielkości racji wraz z wyznaczoną za nie ceną publikowano w odstępach dwutygodniowych bądź dziesięciodniowych. Pojawiały się także przydziały dodatkowe, ogłaszane odrębnie. Wielkość i rodzaj racji były najczęściej komentowanym tematem w getcie. Niezależnie od racji przynależnych wszystkim mieszkańcom, istniał system talonów na dodatkową żywność, którą otrzymywały osoby uprzywilejowane (vide Talony).