30 listopada 1939 r. łódzki węzeł kolejowy został włączony do sieci kolejowej w Kraju Warty, w ramach zarządu Dyrekcji Kolei Rzeszy w Poznaniu (Reichsbahndirektion Posen, RBD Posen). Pierwotnie miejscem przekazywania – do utworzo- nego w lutym 1940 r. getta – żywności, surowców i odbioru jego produkcji był Bałucki Rynek. Szybko okazało się, że względu na ilość towarów, rolę tą musiała przejąć stacja kolejowa. W związku z tym 1 sierpnia 1940 r. położona tuż przy granicy getta radogoska mijanka została wydzierżawiona od kolei państwowych jako punkt przeładunkowy. Po jej przystosowaniu dopiero w lutym 1941 r. rozpoczęto jej użytkowanie. Od tego czasu obok Bałuckiego Rynku stanowiła Punkt Przyjęć Towarów (niem. Waren- Annahmestellen). Przykładowo 15 kwietnia 1941 r. odnotowano duży transport żywności na stacji, przywiezionej w 29 wagonach.

W celu usprawnienia przewozu towarów, po- między stacją kolejową, a poszczególnymi resortami we wrześniu 1941 r., przystąpiono w getcie do budowy wewnętrznej linii tramwajowej (vide Tramwaj Elektryczny Getto). W tym celu wybudowano tory biegnące ulicą Brzezińską (obecnie ul. Wojska Polskiego), Marysińską i Jagiellońską (obecnie ul. Kolińskiego), wprost do rampy stacyjnej. Głównym zadaniem tramwajów był transport towarów, surowców, żywności i opału. 2 czerwca 1942 r. została uruchomiona komunikacja dla pracowników, głównie na trasie Bałucki Rynek-Marysin.