Ur. w 1910 r. w Opatowie (koło Kielc, Polska). Z zawodu krawiec. W poszukiwaniu środków do życia podobnie jak wielu innych Żydów z prowincjonalnych miasteczek przybył do Łodzi w 1938 r. W 1940 r. trafił do getta. Przed „szperą”, mieszkając w getcie, pracował dla swoich polskich klientów z miasta. Po „szperze” jako bezrobotny zaczął pisać piosenki i śpiewać je swoim przyjaciołom. Sukces jego pierwszego szlagieru „Rumkowski Chajim get uns klajim” zachęcił go do dalszej twórczości.

Kiedy stał się popularnym śpiewakiem ulicznym, postawił przed sobą zadanie tworzenia rymów o cierpieniach, aktualnych problemach, troskach i uciążliwościach getta oraz śpiewania je masom. Prawie przez trzy lata żył z jałmużny rzucanej mu przez gromady ludzi na ulicach. Dopiero w 1943 r., kiedy nastąpiła rejestracja wszystkich ludzi zdol- nych do pracy, został włączony w proces pracy. Pracował najpierw w kooperatywie, potem w sklepie z chlebem, następnie w kuchni, a także w piekarni macy. W końcu zatrudniony został jako pracownik fizyczny w drukarni getta. W tym czasie występował także jako wykonawca swoich pieśni na ulicach oraz na podwórkach, niekiedy także w zamkniętych pomieszczeniach przed pracownikami z resortu. Jego honorarium składało się przeważnie z zup, które kazali mu wydawać jego mecenasi.