T_LABEL_SUBPAGE_BANNER
Wróć do zasobów
Gliksman (Fajtlowicz) Sara Kategorie: Biografie
Data aktualizacji: 29-01-2026 Data dodania: 17-09-2025
Artystka, malarka. Urodzona 28 listopada 1909 r. w Łodzi jako Sura Bajla Mejerowicz (Majerowicz), córka optyka Wolfa Jakuba Mejerowicza z Kowna i Lei (Elizy) Bereskin z Brześcia. Przed 1921 r. rodzina mieszkała przy Dzielnej 34; w późniejszym okresie przy Sienkiewicza 39.

Sara uczęszczała do gimnazjum Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich przy Piramowicza 7, gdzie rysunku i malarstwa nauczała Laura (Lora) Sołowiejczyk. Była także uczennicą prywatnej Szkoły Malarstwa Maurycego Trębacza (Piotrkowskia 71) oraz Szkoły Rysunku i Malarstwa Ryszarda Radwańskiego. Edukację artystyczną uzupełniły lekcje u Konstantego Mackiewicza oraz nauka w warszawskiej pracowni Adama Rychtarskiego, który w latach 1922–1944 prowadził Szkołę Malarstwa i Rysunku im. Konrada Krzyżanowskiego przy ul. Poznańskiej 23. W 1933 r. została członkinią Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Łodzi dzięki wsparciu ze strony Mackiewicza, z którym wystawiała swoje prace – od debiutu w Miejskiej Galerii Sztuki pod koniec 1933 r. do wybuchu II wojny światowej. Jej dzieła i wypowiedzi na temat sztuki były prezentowane na łamach czasopisma „Forma” wydawanego przez Związek. W 1935 r. wyszła za mąż za Mordkę Gliksmana, od tego momentu sygnowała obrazy nazwiskiem Majerowicz-Gliksmanowa lub Gliksman. Brała udział w zbiorowych wystawach sztuki w Warszawie (1934/1935), Krakowie (1938, 1939) i Lwowie (1934, 1936 i 1939). W czerwcu 1939 r. uczestniczyła w wystawie „Świat Kobiety” zorganizowanej przez Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet w Resursie Obywatelskiej w Warszawie. Jej twórczość, obejmująca głównie pejzaże i martwe natury, nawiązywała stylistycznie do postimpresjonizmu.
 
W okresie II wojny światowej od 1940 r. razem z mężem zamknięta w łódzkim getcie, mieszkała przy ul. Zgierskiej 13. Zatrudniona jako graficzka w Wydziale Statystycznym (vide), wykonywała plansze statystyczne, plakaty, projektowała znaczki, pracowała przy albumach pamiątkowych. Dzięki dostępowi do materiałów i narzędzi malarskich tworzyła obrazy przedstawiające motywy z dzielnicy zamkniętej.

W czasie likwidacji getta od 23 czerwca do 29 sierpnia 1944 r. ukrywała się z mężem w stacji transformatorowej, w bunkrze i we własnym mieszkaniu. Następnie wraz z grupą innych więźniów została skoszarowana przez Niemców w budynkach przy ul. Jakuba 16. Pracowała przy segregowaniu dobytku po wysiedlonych, wywozie nieczystości, malowała tablice ostrzegawcze.

Po wyzwoleniu pozostała w Łodzi, angażując się w odbudowę życia kulturalnego miasta. Jako członkini łódzkiego oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków pracowała w charakterze graficzki dla Ministerstwa Informacji i Propagandy, w latach 1945–1958 brała udział w wystawach Związku. W styczniu 1947 r. jej prace prezentowano na I Wystawie Żydowskich Artystów Plastyków w Łodzi, urządzonej przez Żydowskie Towarzystwo Kultury i Sztuki. W lutym tego samego roku przy wsparciu wojewódzkiego komisarza ds. produktywizacji ludności żydowskiej razem z kilkunastoma innymi twórcami żydowskimi przebywającymi w Łodzi założyła Spółdzielnię Artystyczno-Malarską „Sztuka” (Piotrkowska 42). W 1948 r. zmieniła imię na Sabina i pod takim imieniem figuruje w katalogach wystaw z lat 1950–1958. Na początku 1950 r. wzięła udział w zbiorowej wystawie Sekcji Plastyków Żydowskiego Towarzystwa Kultury w Polsce, zorganizowanej w Muzeum Miejskim we Wrocławiu. W powojennej twórczości podejmowała podobną tematykę co wcześniej, poszerzając ją o sceny ukazujące pracujących robotników.

W 1957 r. emigrowała do Izraela. Należała do Związku Artystów Izraela, wystawiała m.in. w Bejt Chagall w Hajfie (1951); Artist’s House w Tel Awiwie (1957, 1964), Bejt Chagall w Hajfie (1959), Hendi Gallery w Rechowot (1966). Zmarła w 2005 r.
 
Irmina Gadowska